บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

บทที่ 2 ค่ำคืน, ความสูญเสีย

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2562 - 11:08 น.
AA 13

     เสียงเอะอะ ปลุกเอเดนและไอโอนาให้ตื่นจากการหลับไหล พร้อมกับเจ้าหมาล่าเนื้อที่เห่าด้วยเสียงกรรโชกและกัดฟัน "หมาของท่านส่งเสียงดังมาก เหมือนเขาโกรธเลย" ไอโอนากล่าว "บางทีอาจมีสิ่งผิดปกติ" เอเดนตอบ "ชั้นนึกว่าได้ยินเสียงโห่ร้อง แต่พอตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นได้ยินอะไร" ไอโอนาสงสัย "แฮ่ง แฮ่ง แฮ่ง" เจ้าหมาเห่าถี่และดังขึ้น "ชั้นไปดูดีกว่า เผื่อมีใครอยู่ที่ห้องโถง" ไอโอนากล่าวพร้อมเดินไปเปิดประตู ทันใดนั้น สิ่งที่ปรากฏคือชายถือธนูสองคน แต่ช้าไปเสียแล้วสำหรับไอโอนา ลูกธนูปักเข้ากลางอกของนาง แล้วร่างกึ่งเปลือยก็ร่วงลง เอเดนรีบขว้าอาวุธและชุดป้องกัน ขณะที่หมาของเขาโผตัวเข้าใส่ผู้ที่ไม่ได้มาดี ทั้งคนและหมาเข้าฟาดฟันกันจนสามารถปราบผู้มาเยือนได้ ซะที่ไหน เพราะทันทีที่เอเดนก้าวย่างพ้นจากบริเวณหน้าประตูห้องนอน กลับพบทหารอีก 2 นายกำลังพยายามเข้าไปที่ห้องนอนของไบรซ์และเอเลนอร์ เขากับสุนัขคู่ใจจึงต้องเข้ากำหราบให้ราบคาบ "แม่ได้ยินเสียงสู้กันที่ข้างนอก แม่กลัวมาก ลูกได้รับบาดเจ็บมั้ย" เอเลนอร์กล่าวพร้อมกับวิ่งออกมาจากห้องนอน ทำให้เอเดนถึงกับสะดุ้งเพราะนางใส่ชุดเกราะมาอย่างเต็มยศ "เจ้าพวกนั้นฆ่าไอโอนา" เอเดนกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโห "อะไรนะ แม่สาวเอลฟ์รึ แต่ ทำไมหล่ะ" เอเลนอร์งงงวยไปหมด "แม่ตื่นขึ้นเพราะเสียงกรีดร้อง แล้วพวกนั้นก็อยู่ในห้องโถง แม่จึงรีบลั่นประตู ลูกเห็นโล่ของพวกเขามั้ย นั่นมันคนของฮาวหนิ ทำไมเขาถึงได้โจมตีเราหล่ะ" "ข้าไม่ทราบครับ ท่านแม่ แต่เราต้องรีบออกจากที่นี่" เอเดนกล่าว "ลูกเห็นพ่อมั้ยเข้ายังไม่มาเข้านอนเลย" เอเลนอร์ถาม "ไม่ ข้าไม่เห็น ข้าอยู่แต่ในห้อง" เอเดนตอบ "เราต้องหาเขานะ" เอเลนอร์สั่ง "เราควรไปดูออเรียนากับออเรนด้วยเช่นกัน" เอเดนเสริม "แอนดราสท์ทรงโปรด จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกทหารเข้าไปที่ห้องพี่เจ้าเป็นห้องแรก รีบไปดูพวกเขากันเถอะแล้วค่อยไปหาไบรซ์ที่ข้างล่าง" เอเลนอร์เริ่มเป็นกังวัล (แอนดราสท์เป็นศาสดาของแชนทรีและเป็นตัวแทนติดต่อกับเมคเกอร์)

     ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในห้อง "ไม่ !!! เจ้าออเรนตัวน้อยของชั้น ปิศาจตนใดช่างทารุณกับผู้ไร้เดียงสาได้เช่นนี้" เอเลนอร์กรีดร้องด้วยความเสียใจ "ข้าจะให้พวกมันต้องชดใช้" เอเดนกัดฟัน เพราะภาพที่ปรากฏช่างหดหู่ยิ่งนัก มันคือร่างของออเรนและออเรียนาผู้เป็นมารดา นอนหัวไปทางขาไปทาง ผู้บริสุทธิ์ต้องมามีอันเป็นไปเพราะเหตุการณ์ครั้งนี้ "ฮาวไม่ได้แค่จะจับพวกเราเป็นตัวประกัน เขาจะฆ่าพวกเราให้หมดทุกคน โธ่ เฟอร์กัส... ไปกันเถอะ แม่ไม่อยากเห็นแล้ว" พูดจบทั้งคู่ก็ออกจากห้องไปเพื่อลงไปที่ชั้นล่าง "ลูกได้ยินเสียงการต่อสู้มั้ย คนของฮาวน่าจะมีอยู่ทุกที่นะ" เอเลนอร์กล่าวท่ามกลางเสียงอึกทึกจากทุกรอบด้าน "ข้าไม่อยากให้ท่านเป็นอันตรายเลยท่านแม่" เอเดนกล่าว "หลานชายเพียงคนเดียวกลายเป็นศพ แม่จะแคร์อันตรายอะไรอีก" เอเลนอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ที่ประตูหน้า พ่อของลูกอาจอยู่ที่นั่น" "ได้ครับ ไปกัน" เอเดนตอบ "ถ้าคนของฮาวเข้ามาภายใน แสดงว่าพวกเขาคงควบคุมปราสาทได้แล้ว เราต้องใช้ทางสำหรับคนงานในห้องเก็บอาหารเพื่อหลบหนี ลูกได้ยินใช่มั้ย" เอเลนอร์พูดแผนการให้เอเดนฟัง "ได้ยินครับท่านแม่" เอเดนตอบ "งั้นรีบไปเร็ว" เอเลนอร์กล่าว ขณะทั้งคู่เที่ยวเดินตามหาไบรซ์ภายในปราสาท "ปราสาทโดนยึดแล้ว ข้าต้องรีบออกจากที่นี่" คนงานคนหนึ่งวิ่งสวนทางมา "อย่าขลาดไป จงลุกขึ้นสู้" เอเดนกล่าวชักจูง "ได้ นายท่าน นั่น พวกมันมาแล้ว" คนงานกล่าวอย่างตกใจ กลุ่มทหารนับสิบดาหน้าเข้ามาทั้งซ้ายขวา เจ้าหมาวิ่งไปทางซ้ายเพื่อช่วยทหารที่ถูกรุม เอเดนวิ่งไปทางขวาเพื่อช่วยคนงาน เอเลนอร์ยืนตรงกลางค่อยยิงสนับสนุน ฝีมือธนูของนางใช่เล่นเลยทีเดียว แต่ฝั่งโน้นก็มีหมาล่าเนื้อ แม้จะไม่สามารถช่วยทหารผู้น่าสงสารได้ แต่เราสามารถช่วยคนงานไว้ได้ ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงตามช่วยสนับสนุนเรา กลุ่มของเอเดนได้ตามหาไบรซ์มาจนถึงหน้าห้อง ๆ หนึ่ง "เราอยู่ที่ห้องเก็บสมบัติแล้วนะลูกรัก ดาบตระกูลคูสแลนด์อยู่ข้างในนั้น นี่กุญแจ เราจะปล่อยให้ไปอยู่ในมือฮาวไม่ได้ ดาบนั่นควรใช้ตัดหัวคนทรยศ" เอเดนรับกุญแจมาแล้วก็ไขเข้าไปในห้อง ภายในมีทั้งดาบประจำตระกูล โล่คูสแลนด์การ์ด และโล่แห่งไฮเอฟเวอร์ แม้จะปะทะกับกองกำลังของฮาวอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ปลอดภัย

     เมื่อมาถึงโถงประชุมใหญ่พบทหารของเรา 3 นายกำลังโดนฝ่ายศัตรูรุมอยู่นับสิบ มีทั้งนักเวทย์ นักธนู และนักรบ อดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดทหารทั้ง 3 ยังคงต้านทานอยู่ได้ แต่ทันทีที่เอเดนเห็นหนึ่งในนั้นก็หายข้อข้องใจ เขาคือ อัศวินกิลมอร์นั่นเอง กลุ่มของเอเดนจึงรีบเข้าช่วยเหลือ เพราะกลุ่มของกิลมอร์นั่น เริ่มเหนื่อยล้าเต็มที เอเดนพุ่งเข้าจัดการนักเวทย์ก่อนตามหลักยุทธศาสตร์ที่เคยเรียนมา เจ้าหมาก็เข้าช่วยกันพวกเซอร์กิลมอร์ เอเลนอร์ก็คอยยิงสลับสนุนจากมุมที่ปลอดภัย และที่ลืมไม่ได้ เจ้าคนใช้ที่เราพบระหว่างทาง เขาก็ยังคงตามมาด้วย ใช้เวลาไม่นานก็สามารถกำจัดฝ่ายตรงข้ามได้จนหมด "ทุกคน ไปที่ประตู กันพวกสารเลวนั้นไว้ให้สุดความสามารถ" กิลมอร์รีบสั่งพวกทหารที่เหลือพร้อมเดินเข้ามาหาพวกเอเดน "นายหญิง นายน้อย ท่านทั้งคู่ยังมีชีวิตอยู่ ข้าแน่ใจว่าพวกคนของฮาวบุกผ่านเข้ามาได้แล้ว" "ท่านเห็นท่านพ่อมั้ย" เอเดนรีบถาม "นายท่านไปตามหาท่านทั้งสองและสั่งให้เรารักษาห้องโถงไว้ให้นานที่สุด กว่าข้าเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นมันคงเป็นสิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือปิดประตูใหญ่ ซึ่งมันก็คงกันคนของฮาวไว้ได้ไม่นานหรอก ถ้าท่านมีทางอื่นที่จะออกนอกปราสาท รีบใช่โดยพลัน" กิลมอร์ตอบ "ข้าจะช่วยท่านรักษาประตู" เอเดนปฏิเสธ "มันเลี่ยงไม่ได้แล้ว จะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับเวลา ได้โปรดไปเถอะระหว่างที่ยังมีโอกาส ครั้งสุดท้ายที่ข้าเห็นนายท่าน เขาบาดเจ็บสาหัส ข้าแนะนำให้อย่าไปแต่เขาดึงดันจะไปตามหาพวกท่าน เขาตรงไปที่ห้องครัวข้าคิดว่าเขาเชื่อว่าจะพบท่านที่ทางออกคนงานในห้องเก็บอาหาร" กิลมอร์ตอบ "ขอประทานพรแก่ท่าน เซอร์กิลมอร์ เมคเกอร์เฝ้าดูท่าน" เอเลนอร์กล่าว "เมคเกอร์เฝ้าดูพวกเราทุกคน" กิลมอร์กล่าวพร้อมเตรียมใจเพื่อเสียสละ

     กลุ่มของเอเดนจำต้องทิ้งกิลมอร์ไว้เบื้องหลังออกค้นหาไบรซ์ที่น่าจะอยู่ที่ห้องครัว ทหารที่บุกเข้ามาได้แล้วของฮาวจำนวนเริ่มเหลือน้อยลง เพราะส่วนใหญ่ยังไม่สามารถผ่านประตูใหญ่เข้ามาได้ แต่ขณะที่กำลังวางใจนั้นเอง กลับพบตัวปัญหาใหญ่ นั่นคืออัศวินแห่งฮาวผู้นำกองกำลังเข้ามาระลอกแรก เจ้านี้ทั้งเกราะหนา และถืออาวุธหนัก อัศวินผู้นี้เหวี่ยงค้อนทีเดียวร่างของเอเลนอร์ถึงกับปลิว ดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บมาก กระนั้นก็ไม่อาจทำอะไรกลุ่มของเอเดนมากไปกว่านี้ สุดท้ายเขาก็ล้มลง และเมื่อก้าวผ่านอัศวินผู้นั้นไปได้ ก็มาถึงห้องครัว เอเดนและเอเลนอร์รีบเข้าไปในห้องเก็บอาหาร ซึ่งขณะนั้นร่างอันแสนสะบักสะบอมของไบรซ์จอมกองเลือดอยู่ "อ่า.. เจ้าทั้งสอง ข้า... แปลกใจ ที่พวกเจ้ายังอยู่ที่นี่" ไบรซ์เอ่ยด้วยเสียงอันทรมาน "ไบรซ์" เอเลนอร์กล่าวอย่างตกใจ "พระเจ้าช่วย เกิดอะไรขึ้น ท่านเลือดไหล" "คนของฮาว.. มันพบข้าก่อน เกือบจะถึง...อยู่แล้วเชียว" ไบรซ์กล่าว "ทำไมฮาวถึงทำเยี่ยงนี้" เอเดนถาม "เขาหนี...จะสิ่งนี้ไปไม่ได้หรอก...กษัตริย์จะต้อง..."ไบรซ์ร้องอย่างเจ็บปวด "ไบรซ์ เราต้องรีบออกจากที่นี่" เอเลนอร์กล่าว "ข้าคิดว่าข้า...คงไม่รอดแล้ว" ไบรซ์กล่าว "ไม่จริง พ่อต้องไม่เป็นไร" เอเดนแย้ง "ลูกชายข้า ถ้า...มันจะเกิดขึ้นก็ต้องให้มันเกิด" ไบรซ์กล่าว "ทันทีที่คนของฮาวพังประตูเข้ามาได้ พวกเขาจะหาพวกเรา ฉะนั้นเราต้องหนี" เอเลนอร์กล่าว "ต้องมีใครสักคน...ไปหาเฟอร์กัส...ไปบอกเขาว่ามันเกิดอะไรขึ้น" ไบรซ์กล่าว "ท่านสามารถไปบอกเขาเองได้ ท่านพ่อ" เอเดนกล่าว "ข้า...หวังว่าข้า..." ไบรซ์ร้องอย่างเจ็บปวด "ไม่ ไบรซ์ เส้นทางคนงานอยู่แค่นี้เอง เราสามารถหนีไปด้วยกันแล้วใช้เวทมนต์รักษาท่าน" เอเลนอร์กล่าว "ปราสาทถูกล้อมไว้หมดแล้ว... ข้าทำไม่ได้" ไบรซ์ตอบ "เกรงว่าจะถูกดังที่เทย์นกล่าว ถึงคนของฮาวจะยังไม่พบทางออก แต่พวกเขาได้ล้อมปราสาทไว้หมดแล้ว การที่จะออกไปคงเป็นเรื่องยาก"   ร่างโฉกเลือดเดินเข้ามาในห้องเก็บอาหาร พร้อมหนวดเครารุงรังกล่าว "ท่านคงเป็นดันแคนสินะ เดอะเกรย์วอร์เดนส์" เอเลนอร์ถาม "ใช่ ท่านหญิง เทย์นและข้าพยายามรีบค้นหาพวกท่าน" ดันแคนตอบ "ข้าได้บุตรชายคนเล็กข้าช่วย ถึงได้มาที่นี่ได้" เอเลนอร์กล่าว "ข้าไม่แปลกใจเลย" ดันแคนอุทานพรางหันมามองที่เอเดน "ท่านจะช่วยพวกเราใช่ไหม ดันแคน" เอเดนถาม "ไม่ว่าอะไรก็รีบทำเถอะ พวกมันกำลังมาแล้ว" เอเลนอร์กล่าว "ดันแคน... ท่านไม่ได้มีพันธะอะไรต่อข้าแต่ข้าขอร้องท่าน... พาลูกเมียข้าไปที่ปลอดภัยด้วย" ไบรซ์ร้องขอ "ได้ ใต้เท้า แต่เกรงว่าข้าคงต้องขออะไรเป็นการแลกเปลี่ยน" ดันแคนตอบ "สิ่งใด ?" ไบรซ์สงสัย "อะไรที่เกิดขึ้นที่นี่เทียบกับความหมองหม่นจากปิศาจที่กำลังทำลายโลกในตอนนี้ ข้ามายังปราสาทท่านเพื่อค้นหาผู้เข้ารับการคัดเลือก ภัยคุกคามของดาร์คสปอว์นขึ้นอยู่กับสิ่งนี้" ดันแคนกล่าว "ข้า...ข้าเข้าใจแล้ว" ไบรซ์ตอบ "พวกท่านกำลังพูดถึงข้างั้นรึ" เอเดนถาม "ท่านสู้ในแบบของท่านไปกับข้า ฝ่าคนของฮาวไปแล้วข้าคิดว่าเมคเกอร์จะเปิดทางให้" ดันแคนกล่าวพร้อมยื่นข้อเสนอ "ข้าจะพาเทย์น่าและบุตรของท่านไปออสเทกาเพื่อบอกเฟอร์กัสและกษัตริย์ว่าเกิดอะไรขึ้นและบุตรท่านต้องเข้าร่วมกับเหล่าเกรย์วอร์เดนส์" "ตราบที่ความยุติธรรมจะลงโทษฮาว...ข้าตกลง" ไบรซ์ตอบ "ดังนั้นข้าจึงเสนอให้ท่านเป็นเกรย์วอร์เดนส์และร่วมสู้กับเรา" ดันแคนกล่าว "ข้ารับข้อเสนอ" เอเดนตอบ "ฉะนั้นเราต้องรีบไปโดยไว" ดันแคนกล่าว "ไบรซ์ท่านแน่ใจแล้วรึ" เอเลนอร์ถามสามี "ลูกของเราต้องไม่ตายด้วยแผนชั่วของฮาว เขาต้องรอด...และทำให้โลกได้ประจักษ์" ไบรซ์ตอบ "ลูกรัก ไปกับดันแคน ลูกจะมีโอกาสหนีได้มากกว่าถ้าไม่มีแม่" เอเลนอร์หันไปกล่าวกับเอเดนพร้อมกับคำตกใจของไบรซ์ "เงียบเถอะไบรซ์ ชั้นจะซื้อเวลาด้วยการฆ่าไอ้สารเลวทุกตัวที่ผ่านประตูนั้นเข้ามาและชั้นจะไม่ทิ้งท่าน" "ท่านแม่ ท่านต้องการเช่นนั้นหรือ" เอเดนถาม "ที่ของแม่คืออยู่เคียงข้างพ่อ ตราบจนวันตาย" เอเลนอร์กล่าว "ข้า...ข้าเสียใจที่กลายมาเป็นเช่นนี้ ที่รัก..." ไบรซ์กล่าวต่อเอเลนอร์ "เรามีชีวิตที่ดี และเราก็ทำทุกอย่างไปจนหมดแล้ว ตอนนี้ปล่อยให้ขึ้นอยู่กับลูกๆของพวกเราเถอะ" เอเลนอร์กล่าวตอบ "ไป... ลูกหมา ไปเตือนพี่เจ้า ทำให้รู้ว่าเรารักเจ้าทั้งคู่ พวกเจ้าคือความภูมิใจของเรา" ไบรซ์กล่าว "พวกมันพังประตูแล้ว เราต้องรีบไป" ดันแคนกล่าวพร้อมฉุดเอเดนขึ้น "ลาก่อน...ลูกรัก" เป็นเสียงสุดท้ายจากเอเลนอร์


ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

บทที่ 2 ค่ำคืน, ความสูญเสีย